ตอนที่ 82 สิ่งที่มีค่าที่สุดในแดนเร้นลับ อาจมิใช่สมุนไพรวิญญาณ

ตอนที่ 82 สิ่งที่มีค่าที่สุดในแดนเร้นลับ อาจมิใช่สมุนไพรวิญญาณ

วันที่สี่แห่งแดนพฤกษาครามน้อย ลู่ชิงเหอเริ่มมุ่งเป้าค้นหา “สิ่งของที่แทบไม่มีผู้ใดแย่งชิง” โดยเฉพาะ

ขณะที่คนอื่นต่างมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีสมุนไพรวิญญาณชุกชุม นางกลับลัดเลาะตามปฏิกิริยาอันแผ่วเบาของป้ายบัญชาไม้คราม เสาะหาต้นไม้แห้งเหี่ยว น้ำพุเก่าแก่ สวนสมุนไพรรกร้าง หรือกระทั่งสถานที่ที่ปราณวิญญาณปั่นป่วนโกลาหล

การเก็บเกี่ยวในวันแรกย่ำแย่นัก ได้หญ้าวิญญาณขั้นสองทั่วไป 7 ต้น แร่พฤกษาคราม 1 ก้อน และผลไม้วิญญาณไม่กี่ลูก แม้มีราคา ทว่าล้วนเป็นทรัพยากรที่ใช้ได้เพียงหนเดียว

กระทั่งยามบ่าย นางพบกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ กองหนึ่งในป่าไผ่ที่ยืนต้นแห้งตายแล้ว มันคือขี้เถ้าจริง ๆ เป็นสีดำเทา กองอยู่ใต้ต้นไผ่ผุพัง ป้ายบัญชาไม้ครามไร้ปฏิกิริยา กระบี่สั้นก็มิมี แต่ครั้นลู่ชิงเหอเพิ่งก้าวเข้าไปใกล้ ตราประทับใบไม้บนข้อมือซ้ายพลันร้อนวาบขึ้นมาคราหนึ่ง

นางหยุดเท้าลงทันควัน ย่อตัวลงพลางเอ่ยถาม “นี่คือสิ่งใด”

ชิงอู๋เองก็ดูไม่ออก “เหมือนเศษที่หลงเหลือจากการเผาไหม้”