กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 76 หน่อดำต้นนั้น กลืนกินปราณวิญญาณได้
อักษรสี่ตัวที่ลอยเด่นขึ้นมาบนประตูบานที่สองของหอตำรา ลู่ชิงเหอไม่รู้จักเลยแม้แต่ตัวเดียว
ลายเส้นของตัวอักษรประหลาดล้ำนัก มิดูเหมือนอักขระที่ใช้กันทั่วไปในโลกบำเพ็ญเซียนยุคนี้ ลายเส้นคดเคี้ยวไปมาราวกับเถาวัลย์เส้นเรียวเล็กหลายเส้นพันเกี่ยวกัน ทว่าชิงอู๋กลับรู้จัก อย่างน้อย... เขาก็คิดว่าตนเองรู้จัก
ลู่ชิงเหอรอนานสองนาน “ตกลงเขียนว่ากระไรกันแน่”
ชิงอู๋ยังคงจ้องมองประตู สีหน้ามิดีเท่าใดนัก “เขตแดนห้าธาตุผันกลับ”
ลู่ชิงเหอขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“ไม่รู้”
“เจ้ามิใช่ว่ารู้จักหรอกรึ”
“ข้าจำได้แค่อักษร”
ลู่ชิงเหอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เช่นนี้มันต่างอันใดกับการไม่รู้จักกันเล่า