ตอนที่ 48 คนยังไม่ตาย อย่าเพิ่งแบ่งของ

ตอนที่ 48 คนยังไม่ตาย อย่าเพิ่งแบ่งของ

รุ่งเช้าของวันที่สอง ท้องฟ้าเพิ่งสาง คนทั้งห้าก็ออกเดินทาง ดวงตาของเย่เวยยังคงมองเห็นไม่ชัดเจนชั่วคราว หลินจ้าวจึงใช้แถบผ้าแถบหนึ่งจูงนางเดิน เย่เวยก้าวเท้าไปได้ไม่กี่ก้าวก็เหยียบพลาดไปหนึ่งหน ทว่ายังคงปากแข็ง “มิต้องดึงข้า”

หลินจ้าวไม่แม้แต่จะหันกลับไป “เช่นนั้นเจ้าก็เดินเองเถิด” ก้าวถัดมาของเย่เวยก็เหยียบลงไปในรอยแตกของหินช่องหนึ่ง แทบจะล้มคะมำ มือของหลินจ้าวกระตุกแน่นขึ้นโดยพลัน ดึงรั้งตัวนางกลับมา “ยังมิต้องอีกหรือไม่” เย่เวยเงียบกริบไม่ส่งเสียงอีก

ลู่ชิงเหอเดินอยู่หน้าสุด ตามหาร่องน้ำเก่าสายนั้นตามแผนที่ชำรุด หมอกในโบราณสถานหนาทึบยิ่งนัก บนทางหินเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำที่เปียกลื่น บางแห่งเมื่อเหยียบเท้าลงไป น้ำจะค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาจากรอยแตกของหิน

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อยจาง ๆ ของสมุนไพร ราวกับเป็นห้องเก็บสมุนไพรที่มิได้เปิดมาเนิ่นนาน ยิ่งเดินลึกเข้าไป ลายห้าใบก็ยิ่งหนาตาขึ้น บนแผ่นหินที่สมบูรณ์เกือบทุกแผ่นล้วนสลักใบไม้ห้าใบที่ปลายต่อชนกันไว้