ตอนที่ 46 ถุงเก็บของบนศพหายไป

ตอนที่ 46 ถุงเก็บของบนศพหายไป

ศิษย์นิกายเมฆาคล้อยผู้นั้นนอนหงายหน้าจมอยู่ในโคลนเปียกชื้น ชุดศิษย์สีฟ้าอ่อนถูกโลหิตย้อมจนกลายเป็นสีน้ำตาลแดงหม่นหมอง บาดแผลลึกยิ่งนักสายหนึ่งพาดเฉียงจากไหล่ซ้ายจรดซี่โครงขวา ประหนึ่งถูกคมอาวุธร้ายกาจบางอย่างฟันผ่าออกในดาบเดียว

โลหิตมิได้ทะลักรินออกมานานแล้ว มีเพียงน้ำโคลนสีดำคล้ำแอ่งเล็ก ๆ ขังนองอยู่ใต้ร่าง

หมอกในหุบเขาไหลรินแผ่วเบาเลียบใบหญ้า มิแยกย้ายแลมิรวมตัว ปกคลุมหนาทึบอยู่ระหว่างซอกหินแลรากไม้แห้งกรัง

เถาวัลย์ขาดหลายสายห้อยย้อยลงมาจากกำแพงผุพัง ปลายใบประดับหยาดน้ำ ชั่วครู่ใหญ่จึงร่วงหล่นลงมาสักหยด เสียงตกกระทบหินดังเปาะทั้งทึบแลก้อง

ลู่ชิงเหอยืนนิ่งชั่วครู่ จึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้

“อย่าแตะต้อง” หนิงโจวพลันเอ่ยขึ้น

นางชะงักฝีเท้า หยุดยืนอยู่กับที่

หนิงโจวนั่งยอง ๆ ลงไปแล้ว ใช้ฝักกระบี่เขี่ยเศษใบไม้เปียกข้างศพออกเบา ๆ เผยให้เห็นรอยเท้าสับสนอลหม่านเบื้องล่าง—มีคนเหยียบย่ำผ่านไปอย่างน้อยสี่ห้าคน ลึกตื้นมิเท่ากัน บางส่วนแห้งไปแล้วครึ่งหนึ่ง ทิศทางดินที่พลิกขึ้นมุ่งตรงไปยังส่วนลึกของโบราณสถาน

หลินจ้าวยืนอยู่อีกด้าน ก้มหน้ามองชั่วครู่ สีหน้าค่อย ๆ ทึบตันลงทีละน้อย “มิใช่สัตว์อสูรทำร้าย”