ตอนที่ 39 หอตำราเปิดออกในที่สุด

ตอนที่ 39 หอตำราเปิดออกในที่สุด

ประตูของหอตำราแง้มออกเพียงหนึ่งชิ้ว แสงสีทองจาง ๆ สายหนึ่งลอดผ่านรอยแยกของบานประตู ตกกระทบลงบนแผ่นอิฐหิน อบอุ่นละมุน คล้ายแสงตะวันในเหมันต์ที่ส่องทะลุกระดาษหน้าต่างเข้ามา

ลู่ชิงเหอยืนอยู่หน้าประตู มิได้รีบร้อนยื่นมือออกไป ประสบการณ์เปิดประตูหลายคราก่อนหน้าบอกแก่นางว่า ยิ่งสถานที่ใดแลดูมีสมบัติล้ำค่า ยิ่งมิอาจใจร้อน ทว่ายังมิทันที่นางจะได้คิดอันใดมากความ ชิงอู๋ก็บินวนรอบรอยแยกประตูไปสองรอบแล้ว ศีรษะแทบอยากจะมุดเข้าไปด้านในเสียให้ได้ “ข้างในมีปราณวิญญาณ”

“ข้าก็สัมผัสได้แล้วเช่นกัน”

“บริสุทธิ์ยิ่งนัก” น้ำเสียงของชิงอู๋แฝงความตื่นเต้นที่หาได้ยากยิ่งเอาไว้สายหนึ่ง

ลู่ชิงเหอก้มหน้ามองมือของตนเอง แล้วมองไปยังบานประตูที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่งบานนั้นอีกครา “คงมิใช่ว่าพอเข้าไปแล้ว จะต้องมีเงื่อนไขระดับตบะอีกหรอกนะ” การเคลื่อนไหวของชิงอู๋ชะงักไปชั่วครู่ “...เป็นไปได้”

ทั้งสองพลันเงียบเสียงลงพร้อมกัน ผ่านไปชั่วครู่ ลู่ชิงเหอก็ยังคงยื่นมือออกไป ตราประทับใบไม้สีเขียวครามจาง ๆ บนข้อมือซ้ายร้อนผ่าวขึ้นมาแผ่วเบาชั่วขณะ คล้ายถูกสิ่งใดสะกิดปลุกให้ตื่น นางทาบมือลงบนแผ่นประตู ออกแรงผลักคราหนึ่ง— “เอี๊ยด—”