เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 38 ขั้นนี้ แลกมาด้วยการประหัตประหาร
“ขวางมันไว้!” หลินจ้าวสะบัดโอสถระเบิดเพลิงสองเม็ดสุดท้ายออกไปในคราเดียว แสงสีแดงห่อหุ้มเปลวเพลิงพุ่งตรงเข้าใส่ศีรษะของมารดาแมลง เสียงกึกก้องกัมปนาท “ตู้ม—” ดังสนั่น แรงระเบิดซัดถ้ำจนหินร่วงกราวลงมาอีกระลอก
มารดาแมลงถูกระเบิดจนเซไปด้านข้างเล็กน้อย ทว่าก็เพียงแค่เซไปเท่านั้น ขาเรียวยาวหลายสิบข้างใต้ท้องของมันเกาะกุมพื้นดินไว้อย่างแน่นหนา ร่างกายมหึมายังคงดื้อดึงคลานมุ่งหน้าไปยังน้ำนมวิญญาณ
ลู่ชิงเหอพุ่งทะยานเข้าไปถึงเบื้องหน้าแล้ว นางไม่ได้ปล่อยกระสุนเพลิงอีก และไม่ได้ควบแน่นโล่ปฐพี—วิชาลับเหล่านี้เมื่อซัดออกไป ปราณวิญญาณส่วนใหญ่ล้วนจะถูกเกราะแมลงดูดกลืนไปสิ้น นางกระชับกระบี่สั้นในมือแน่น มีเพียงกระบี่เท่านั้น
ปราณวิญญาณทองรินไหลเข้าสู่ตัวกระบี่ ทว่าอักขระวิญญาณห้าสายกลับสว่างขึ้นมาเพียงสายเดียว ไม่พอ ในหัวของลู่ชิงเหอพลันผุดประโยคท้ายแผ่นหยกแห่งศาลาพระสูตรขึ้นมาประโยคหนึ่ง—“หากห้าธาตุต่างดำเนินไปตามวิถีตน ก็เป็นเพียงวิชาลับห้าแขนง” ยามนางร่ายวิชาแต่ก่อนมา ล้วนใช้ทองหมดสิ้นจึงเปลี่ยนเป็นวารี ใช้วารีหมดสิ้นจึงเปลี่ยนเป็นพฤกษา แม้จะเป็นวิชาซ้อน ก็เพียงทำให้วิชาลับสองสายมาปะทะบรรจบ ณ ที่เดียวกัน ทว่าวัฏจรห้าธาตุภายในกายของนางแต่ไหนแต่ไรหาได้เป็นเช่นนั้นไม่—ทองก่อกำเนิดน้ำ น้ำก่อกำเนิดไม้ ไม้ก่อกำเนิดไฟ ไฟก่อกำเนิดดิน ดินก่อกำเนิดทองขึ้นมาอีกครา แต่เดิมพวกมันล้วนเป็นสายธารสายหนึ่งที่หัวท้ายเชื่อมโยงถึงกัน