ตอนที่ 27 ระดับหลอมปราณขั้นสาม

ตอนที่ 27 ระดับหลอมปราณขั้นสาม

หลังจากชิงอู๋เอ่ยประโยคนี้จบลง ลู่ชิงเหอก็เงียบงันไปเนิ่นนาน

นางก้มหน้ามองดูกระบี่สั้นในมือ กระบี่ยังคงมีสภาพผุพังเช่นเดิม ฝักกระบี่ดำคล้ำ เศษผ้าเก่าที่พันด้ามจับเปื่อยขาดไปแล้วครึ่งหนึ่ง รอยแตกร้าวใกล้ปลายกระบี่ยิ่งลึกกว่าตอนที่เพิ่งพบเสียอีก

มองอย่างไรก็ไม่คล้ายของวิเศษล้ำค่าอันใด ทว่ามันอาจเป็นสิ่งที่แม่หลงเหลือไว้ ข้อนิ้วของลู่ชิงเหอกำแน่นเข้าโดยไม่รู้ตัวจนข้อนิ้วขาวซีดลงเล็กน้อย

“เจ้าแน่ใจหรือ”

“ไม่แน่ใจ” ชิงอู๋ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

ลู่ชิงเหอเงยหน้ามองเขา “เช่นนั้นเมื่อครู่เจ้าจะพูดให้ตกอกตกใจไปไย”

“ข้าเพียงรู้สึกว่าอักขระวิญญาณห้าสายนี้ดูคุ้นตายิ่งนัก” ชิงอู๋นั่งยอง ๆ ลง ขยับเข้าใกล้ตัวกระบี่เพื่อพินิจดูอย่างละเอียด “แต่ก่อนต้องเคยเห็นแน่ ทว่าที่ไหน เมื่อใด ข้านึกไม่ออก” ขณะพูดเขาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก คล้ายมีสิ่งใดติดอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจคายออกและกลืนไม่ลง นับแต่ตื่นขึ้นมา สิ่งที่เขาพอจะจำได้ล้วนเป็นเศษเสี้ยวแตกกระจัดกระจายมาโดยตลอด ถ้ำพำนักอวิ๋นหลิง สามัญสำนึกในการบำเพ็ญบางส่วน หญ้าวิญญาณและสัตว์อสูรบางชนิด ทว่าหากคิดย้อนไปไกลกว่านั้น กลับราวกับมีม่านหมอกหนาทึบขวางกั้น ทุกสิ่งล้วนเลือนรางคลุมเครือ

ลู่ชิงเหอกลับมิได้บีบคั้นเขา “เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งคิดเลย”

ชิงอู๋เงยหน้า “เจ้าไม่ร้อนใจหรือ”