ตอนที่ 26 คนอยู่ตรงหน้า ของจึงเป็นของเจ้า

ตอนที่ 26 คนอยู่ตรงหน้า ของจึงเป็นของเจ้า

“แยกย้าย!”

ฉินเหย่ตวาดลั่นเสียงหนึ่ง

กรงเล็บแหลมคมของเสือดาววายุทมิฬหอบสายลมเกรี้ยวกราดตบลงมา ศิษย์ผู้อยากแย่งชิงหญ้าวิญญาณคนนั้นทำได้เพียงสละยันต์คุ้มกายออกมาแผ่นหนึ่งทันเวลา ในชั่วพริบตาที่แสงสีเหลืองสว่างวาบก็ถูกกรงเล็บแหลมฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ คนกระเด็นลอยออกไปทันที แผ่นหลังกระแทกเข้ากับโขดหินตะปุ่มตะป่ำ เลือดปนฟองพลันกระเซ็นออกจากปากในทันใด

ลาดเขาโกลาหลวุ่นวายจนหมดสิ้น

หน่วยย่อยสองกลุ่มรวมกันเกือบยี่สิบคน ผู้ที่มีตบะสูงสุดก็มีเพียงฉินเหย่ระดับหลอมปราณขั้นแปด ศิษย์ผู้นำของอีกกลุ่มคือระดับหลอมปราณขั้นเจ็ด ทั้งสองลงมือพร้อมกัน แสงดาบกับปราณกระบี่ฟันเข้าใส่เสือดาววายุทมิฬจากซ้ายขวา ผู้ใดจะรู้ว่าสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นบิดกายวูบเดียว รวดเร็วจนเหลือเพียงร่างเงาสายหนึ่ง

ลู่ชิงเหอเพิ่งได้ประจักษ์ถึงช่องว่างระหว่าง《เคล็ดกายาเบา》และความเร็วของสัตว์อสูรเป็นครั้งแรกอย่างแท้จริง——มิใช่สิ่งของในระดับชั้นเดียวกันโดยสิ้นเชิง

“ศิษย์ระดับต่ำถอยไปข้างหลัง!” ฉินเหย่ตะโกนขึ้นอีกคำรบ ไม่มีผู้ใดอวดเก่ง ลู่ชิงเหอก็กำลังถอยร่นไปข้างหลังเช่นกัน นางกระจ่างแจ้งยิ่งนัก เวลานี้การพุ่งเข้าไปมิใช่ความกล้าหาญ หากแต่เป็นการสร้างความวุ่นวาย