ตอนที่ 18 เซียนก็ยังต้องต่อแถวรับผ้าห่ม

ตอนที่ 18 เซียนก็ยังต้องต่อแถวรับผ้าห่ม

สามวันให้หลัง ในที่สุดลู่ชิงเหอก็ได้เห็นเรือเหาะ

ยามที่สิ่งนั้นพุ่งทะยานลงมาจากม่านเมฆ ทั่วทั้งแท่นถามเซียนพลันเงียบสงัดลง

ยามที่สิ่งนั้นพุ่งโฉบลงมาจากชั้นเมฆ ทั่วทั้งแท่นถามเซียนก็เงียบกริบลง ลู่ชิงเหอแหงนหน้ามอง แวบแรกนางรู้สึกว่าคล้ายเรือ ทว่าแวบที่สองกลับรู้สึกว่าไม่มีส่วนใดเหมือนแม้แต่น้อย มันยาวกว่าลานตากข้าวที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านชิงสือเสียอีก ใต้ท้องเรือไร้ซึ่งสายนที มีเพียงชั้นแสงสีขาวจาง ๆ คอยรองรับเอาไว้ บนหัวเรือมีศิษย์สำนักเวิ่นเยว่สองคนยืนอยู่ ลมแรงเสียจนพัดพาให้ผู้คนลืมตาไม่ขึ้น ทว่าชายเสื้อของพวกเขากลับไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

หัวเรือมีศิษย์สำนักเวิ่นเยว่สองคนยืนตระหง่านอยู่ สายลมกรรโชกแรงเสียจนผู้คนแทบลืมตาไม่ขึ้น ทว่าชายเสื้อของพวกเขากลับมิได้ไหวติงแม้แต่น้อย

ลู่เฉิงอันแหงนคอมอง ปากยังมิอาจหุบลงได้ “พี่สาว”

“อืม”

“มันอยู่บนฟ้าจริง ๆ ด้วย”

“ข้าเห็นแล้ว”

“เหตุใดมันจึงไม่ตกลงมาเล่า”