กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 8 นางเริ่มหาทางหนีทีไล่ให้ตนเอง
วันที่สองหลังจากที่ลู่ชิงเหอทะลวงผ่านระดับหลอมปราณขั้นหนึ่ง ท้องฟ้าเพิ่งจะสางนางก็พบว่าประตูเรือนถูกลงกลอนกุญแจเสียแล้ว
มิใช่ไม้ขัดประตูอย่างที่เคยลงกลอนในยามค่ำคืนตามปกติ แต่เป็นแม่กุญแจทองแดงที่เพิ่งคล้องเข้าไปใหม่ ห่วงคล้องยังคงมีรอยคราบสีเหลืองที่เกิดจากการเสียดสีของสนิมเหล็กติดอยู่
นางยืนมองอยู่สองคราที่หน้าประตู มิได้ยื่นมือออกไปแตะต้อง ก่อนจะหมุนกายกลับไปยังห้องครัว
ฟางซื่อกำลังค้อมกายตักข้าวสาร ได้ยินเสียงฝีเท้าก็มิได้เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย
“วันนี้ไม่ออกไปข้างนอกหรือ” ลู่ชิงเหอเอ่ยถาม
“เจ้าจะออกไปทำสิ่งใดเล่า”
“เก็บฟืน”
“ฟืนในบ้านมีพอให้เผาแล้ว” ฟางซื่อเทข้าวสารลงไปในหม้อ น้ำเสียงเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย “สองสามวันนี้จงอยู่ติดบ้านอย่างสงบเสงี่ยมเสีย”
ลู่ชิงเหอมิได้เอ่ยวาจา นางเข้าใจแล้วว่าเรื่องวุ่นวายเมื่อวานนี้ยังมิได้ผ่านพ้นไป ครอบครัวของลุงใหญ่เริ่มระแวดระวังนางเสียแล้ว