ตอนที่ 7 การแต่งงานนี้ ข้าไม่ยินยอม

ตอนที่ 7 การแต่งงานนี้ ข้าไม่ยินยอม

ลู่ชิงเหอยืนอยู่นอกหน้าต่าง

สายลมราตรีช่วงปลายฤดูสารทพัดผ่านชายคาเข้ามา โชยล้นเข้าสู่คอเสื้ออันบางเบาของนาง ทว่านางมิได้ขยับเขยื้อน ตะเกียงในเรือนยังคงสว่างไสว เสียงของฟางซื่อและลู่เฉิงอี้เล็ดลอดผ่านกระดาษกรุหน้าต่างออกมา ตกกระทบเข้าสู่โสตประสาทของนางทีละประโยค ๆ

“ตระกูลหวังยอมจ่ายเท่าใด” นี่คือเสียงที่ฟางซื่อเอ่ยถาม

ลู่เฉิงอี้กดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อย เขาพูดจาเช่นนี้เสมอมา ทุกสิ่งทุกอย่างต้องใคร่ครวญชั่งน้ำหนักก่อน ประหนึ่งกำลังชั่งสิ่งของ “ย่าหวังบอกว่า หากตกลงหมั้นหมายกันจริง จะให้ก่อน 2 ตำลึงเงิน ถึงเวลาแต่งงานจะเพิ่มผ้าหนึ่งพับกับไก่อีก 2 ตัว”

ฟางซื่อมิได้ตอบกลับในทันที นางคงกำลังคิดคำนวณบัญชีนี้อยู่ในใจ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “2 ตำลึงเงินก็มิได้นับว่ามากเลย” น้ำเสียงทั้งในและนอกคำพูดแฝงความไม่พึงพอใจอยู่บ้าง

“ขาของเจ้าลูกคนรองบ้านนั้นเป็นเช่นนั้น เจ้ายังหวังจะสู่ขอแม่นางดี ๆ ที่ไหนได้อีก” ลู่เฉิงอี้ไอเบา ๆ หนึ่งเสียง ประกายไฟจากกล้องยาสูบสว่างวาบและดับลงวูบหนึ่งบนกระดาษกรุหน้าต่าง

“แต่ชิงเหอนางทำงานเก่งนี่” ฟางซื่อเห็นได้ชัดว่ายังรู้สึกขาดทุน จึงขึ้นเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “งานการทั้งในบ้านนอกบ้านมีสิ่งใดที่นางทำไม่เป็นบ้าง หากแต่งออกไปจริง ๆ ย่อมเทียบเท่ากับแรงงานชายฉกรรจ์คนหนึ่งเชียวนะ”