ตอนที่ 3 นางจำต้องรู้หนังสือให้แตกฉานเสียก่อน

ตอนที่ 3 นางจำต้องรู้หนังสือให้แตกฉานเสียก่อน

หลายวันมานี้ลู่ชิงเหอตื่นเช้าขึ้นทุกวัน ๆ

มิใช่ว่านางขยันขันแข็งขึ้นมากะทันหัน

หากแต่เป็นเพราะพอนางนอนจนอิ่มหนำในถ้ำพำนัก ออกมาข้างนอกฟ้าก็มักยังมืดมิดอยู่

เมื่อก่อนช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดก็คือยามเช้าตรู่

หน้าหนาวอากาศเย็น ไออุ่นอันน้อยนิดที่อุตส่าห์สะสมไว้ในผ้าห่ม พอเปิดผ้าห่มออกก็มลายสิ้น นางได้ยินเสียงฟางซื่อตะโกนอยู่ในลานบ้านทุกวัน ก็จำต้องกัดฟันลุกขึ้นมานั่ง มือและเท้าล้วนอ่อนเปลี้ยเพลียแรง

ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

พอนางออกมาจากถ้ำพำนัก ร่างกายก็นอนหลับพักผ่อนเต็มอิ่ม

ยามสวมเสื้อผ้าไม่สะลึมสะลือ ยามหาบน้ำหัวไหล่ก็ไม่ปวดเมื่อยเหมือนเมื่อก่อน

แม้แต่ฟางซื่อยังดูออก