กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ในเมื่อจัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว ฉันขอตัวก่อน เดี๋ยวลุงเฉินจะไปส่งเธอกลับ แล้วช่วยขนของให้ด้วย”
เจียงหว่านได้สติกลับมา ก็ได้ยินประโยคนี้พอดี
เธอมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง ชายตรงหน้ามีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอย่างยิ่ง สูงถึง 1.9 เมตร ใบหน้าคมคาย ดวงตาและคิ้วลุ่มลึก สันจมูกโด่งเป็นสัน โครงหน้าชัดเจนและมีมิติ
เขาสวมสูทสีดำที่รีดจนเรียบกริบและเข้ารูป ราวกับนายแบบชายที่กำลังจะขึ้นเดินบนแคตวอล์ก
เจียงหว่านมองเพียงแวบเดียวก็ละสายตากลับมา
“ได้ ฉันรู้แล้ว”
ชายหนุ่มตอบรับเสียงเรียบ
“อืม”
จากนั้นเจียงหว่านก็เห็นเพียงแผ่นหลังของชายหนุ่มยามขึ้นรถ
เมื่อมองไม่เห็นรถของชายหนุ่มแล้ว เจียงหว่านก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ มองสำนักกิจการพลเรือนที่อยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง ก่อนพูดกับชายวัยกลางคนที่ยืนรออยู่ข้าง ๆ ว่า “ไปกันเถอะ”