ตอนที่ 170 เป็นปลาเค็มไม่ได้ก็ลุกขึ้นมาขยันเสียเลย (18) (จบ)

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่มีใครหลับลง

แสงสว่างและเงามืดสลับประสานกันอยู่ภายในห้อง รอบข้างเงียบสงัดจนผิดปกติ เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นรัวและลมหายใจที่คลอเคลียกันของคนทั้งสอง

เส้นผมดำขลับของเจียงหว่านแผ่สยายอยู่บนหมอน แก้มของเธอแดงระเรื่อ ริมฝีปากส่งเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ดวงตาปรือกึ่งปิด

หลังออกจากห้องน้ำ ผู้ชายคนนี้ช่วยเป่าผมให้เธอจนแห้ง จากนั้นก็กดเธอลงบนเตียงต่อทันที เขาบอกว่าเธอพักมานานขนาดนั้น น่าจะพักจนหายเหนื่อยแล้ว ถึงเวลาต้องดำเนินการขั้นต่อไป

ในเวลานี้หางตาของจางสือซวี่แต้มด้วยสีแดงจาง ๆ แววตาของเขามืดมนจนยากจะอธิบาย ฝ่ามือใหญ่ที่ร้อนระอุลูบไล้ไปทั่วทุกอณูผิวกายของเจียงหว่าน

ทำให้เจียงหว่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างจนไม่รู้จะหลบหนีไปที่ใด

“ที่รัก ฉันทรมานมาก ช่วยฉันหน่อยได้ไหม”

เสียงแหบพร่าของจางสือซวี่ดังเข้าหูเจียงหว่าน เธอลืมตาพร่ามัวขึ้น และรู้สึกได้ว่าจางสือซวี่ดึงมือของเธอขึ้น