กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คิ้วของเจ้าสำนักฟางขมวดเข้าหากันจนแทบจะหนีบยุงตายได้ เขาลูบเคราแพะอันบางเบาของตนเอง
“ตอนนั้นอาจารย์ของเจ้ายืนยันหนักแน่นว่าเจ้าตายพร้อมกับสัตว์อสูร ส่วนศิษย์น้องหญิงเล็กของเจ้า เฟิ่งชิงชิง ก็พูดเช่นนั้นเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นตามที่เจ้าพูดมา เจ้าพบสัตว์อสูรจริง ๆ เพียงแต่ไม่ได้ถูกสัตว์อสูรสังหารใช่หรือไม่?”
เย่หยวนส่ายหน้า “เจ้าสำนัก ตอนนั้นข้าได้รับบาดเจ็บจนหมดสติ ที่จริงสติสัมปชัญญะของข้าไม่ค่อยชัดเจนนัก ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียดของเหตุการณ์”
เจ้าสำนักครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจพาเย่หยวนไปหาเสิ่นจือเยี่ยนกับเฟิ่งชิงชิง
“ไป ข้าจะพาเจ้าไปหาอาจารย์ของเจ้า ก่อนหน้านี้อาจารย์ของเจ้าเสียใจอย่างมากเพราะการตายของเจ้า ต้องอาศัยการปลอบโยนจากศิษย์น้องหญิงเล็กของเจ้าจึงค่อย ๆ ทำใจได้ ตอนนี้พวกเขาทั้งสองเป็นคู่มรรคกันแล้ว”