กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แต่พูดกันตามตรง เจินเหรินหน้าหยกผู้นั้นกลับอยู่กับลูกศิษย์หญิงตัวน้อยของตัวเอง เรื่องนี้ช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ เอ่อ ได้ยินว่าครั้งก่อนท่านก็ไปดินแดนลับทะเลชางหลานมาเหมือนกัน ท่านเคยเห็นลูกศิษย์หญิงตัวน้อยของเขาหรือยัง? นางชื่ออะไร? หน้าตาสะสวยหรือไม่?”
ผู้ถูกถามส่ายหน้า
“เรื่องนี้ข้าไม่ได้สังเกตเลย ตอนนั้นพวกเขามีลูกศิษย์หญิงอยู่หลายคน ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าคนไหนคือลูกศิษย์หญิงตัวน้อยของเจ้าขุนเขาเสิ่น? อีกอย่าง คนที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มของพวกเขาย่อมต้องเป็นศิษย์พี่ใหญ่เย่หยวนอยู่แล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ใครจะทันสังเกตกัน?”
คนถามเองก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง
“นั่นสิ เย่หยวนมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่แล้ว ข้ายังเคยได้ยินท่านอาจารย์พูดด้วยว่า ตอนที่เย่หยวนเพิ่งเข้าสำนัก มีคนหลายคนแย่งกันอยากรับเขาเป็นลูกศิษย์ สุดท้ายเจ้าขุนเขาเสิ่นต้องใช้แผนยอมเจ็บตัว ทุกคนจึงไม่แย่งเขาอีก”
เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงสหายร่วมทางของคนผู้นั้นเลย แม้แต่เจียงหว่านที่ได้ฟังก็ยังประหลาดใจอย่างมาก
เจียงหว่านมองไปทางเย่หยวน หากเขาเปลี่ยนท่านอาจารย์ เรื่องราวตอนจบจะเปลี่ยนไปหรือไม่?
เย่หยวนไม่ได้พูดอะไร เรื่องนี้เขาได้ยินมานานแล้ว เจียงหว่านกับเย่หยวนไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน ยังคงฟังคนสองคนที่โต๊ะข้าง ๆ พูดคุยกันต่อ