กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ค่ำคืนหนึ่งคืนนั้น ทั้งคู่ไม่รู้ว่าทำกันไปกี่รอบแล้ว ไม่สิ ควรพูดว่าเกาจิ้นหัวตื่นเต้นเกินไป เรี่ยวแรงล้นเหลือจนไม่ยอมปล่อยเจียงหว่านเลยต่างหาก
ยิ่งเป็นคืนขึ้นปีใหม่ ทั้งคู่ไม่ได้เปิดไฟ แสงดอกไม้ไฟด้านนอกส่องวาบเข้ามาเป็นระยะ ทำให้เกาจิ้นหัวตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม
เจียงหว่านยังจำได้ว่าเกาจิ้นหัวกระซิบข้างหูเธอว่า “ที่รักของผม สวัสดีปีใหม่!”
เจียงหว่านยังไม่ทันได้ตอบ ก็ถูกเขาปรนเปรออย่างเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิมอีกครั้ง
สุดท้ายเจียงหว่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไร รู้เพียงว่าพอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว
เมื่อเห็นมือใหญ่ที่วางอยู่บนหน้าอกของตน เจียงหว่านก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ตื่นนานแล้ว
เจียงหว่านตบมือเขาเบา ๆ พลางพูดด้วยเสียงแหบพร่า
“อย่าเริ่มอีกนะ ฉันไม่มีแรงแล้ว วันนี้ยังต้องกลับกองถ่าย ฉันจะนอน”
มือใหญ่ของเกาจิ้นหัวไม่ได้ละออก เพียงแต่ผ่อนแรงลงมาก ราวกับกำลังนวดให้เธอเบา ๆ
“ไม่เป็นไร เธอนอนไปเถอะ ผมจัดการเองได้ ไม่ทำให้เธอเสียงานหรอก ตอนเย็นผมจะขับรถไปส่งเธอเอง