กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เกาจิ้นหัวเห็นลูกชายตั้งแต่เช้า พอได้ยินลูกชายเรียกเขาว่าพ่อ เขาก็ใช้เวลานานกว่าจะได้สติกลับมา
ความประหลาดใจนี้มาอย่างกะทันหันจริง ๆ เกาจิ้นหัวมองเจียงหว่านด้วยความยินดี จากนั้นจึงอุ้มเจียงอวี่เฉินขึ้นมาในอ้อมแขน สูดกลิ่นหอมละมุนของนมจากตัวลูกชาย สีหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
“โอ้ ลูกชายแสนดีของพ่อ”
เกาจิ้นหัวคิดว่าตัวเองคงต้องรออีกนาน ดวงตาจึงมีประกายน้ำตาวูบผ่าน
“ขอบคุณ ขอบคุณที่ยอมให้เด็กรับรู้ว่าฉันเป็นพ่อ”
เจียงหว่านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“คุณเป็นพ่อของเขา นี่เป็นข้อเท็จจริงที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ ถ้าฉันคิดว่าคุณไม่ผ่านเกณฑ์ ฉันคงไม่ยอมให้เขารับรู้ว่าคุณเป็นพ่อหรอก คุณควรดีใจที่ตัวเองไม่ใช่นักเลง เอาละ วันนี้คุณไปส่งเขาที่โรงเรียนเถอะ ฉันเองก็ต้องไปเรียนแล้ว”
“เฉินเฉิน บ๊ายบาย แม่ไปก่อนนะ เจอกันตอนเย็น”
เจียงอวี่เฉินโบกมือให้แม่อย่างว่าง่าย
“แม่ บ๊ายบาย”