ตอนที่ 107 แม่แท้ ๆ ของพระรอง (12)

เจียงอวี่เฉินพบว่าวันนี้เขาจะได้เห็นสัตว์หลายชนิดที่เคยปรากฏในโทรทัศน์ จึงดีใจเป็นอย่างมากและกระโดดโลดเต้นไปมา

เด็กเล็กก็เป็นแบบนี้ พอเห็นสถานที่ที่มีคนเยอะก็อยากเบียดเข้าไปข้างใน บางครั้งเจียงหว่านถึงกับดึงเขากลับมาไม่ไหว

ดูสิ พอเด็กคนนี้ได้ยินเสียงร้องโวยวายดังมาจากด้านหน้า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ก่อนจะดึงมือแม่พุ่งไปข้างหน้า

“แม่ แม่ เร็วเข้า เร็วหน่อย พวกเรารีบไปกัน”

อย่าเห็นว่าเขาตัวเล็กเชียว ขาเล็ก ๆ คู่นั้นมีแรงเหลือเฟือ วิ่งได้เร็วมาก เจียงหว่านต้องก้มตัวจูงเขา จนเมื่อยเอวแทบขาด

เด็กคนนี้เห็นว่าที่นี่คึกคักขนาดนั้น ถึงกับไม่ยอมนั่งรถแล้ว อย่างน้อยเขาก็ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง รู้ว่าตัวเองไม่ได้เบา ๆ และถ้าให้แม่อุ้มนาน ๆ แม่จะเหนื่อย จึงยอมให้แม่จูงมือแทน

เจียงหว่านกลัวว่าเขาจะหกล้ม จึงพูดซ้ำ ๆ ไม่หยุดว่า

“ช้าหน่อย ช้าหน่อย”

เมื่อไปถึงสถานที่นั้น เจียงอวี่เฉินตัวเตี้ยเกินไป มองอย่างไรก็มองไม่เห็น จึงกอดขาแม่และอยากให้แม่อุ้มเขาดู

เจียงหว่านเห็นท่าทางดีใจของลูกชาย จึงไม่อยากขัดความสนุกของเขา เธอก้มตัวลงอุ้มเขาขึ้นมาในคราวเดียว แต่เพราะลุกเร็วเกินไปจึงยืนไม่มั่นคงและถอยหลังไปหลายก้าว