เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่หวายซีสอบได้เป็นจอหงวน นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่ของจวนอ๋องมู่ ดังนั้นทุกคนจึงหาโอกาสมารวมตัวกันเฉลิมฉลองอย่างพร้อมหน้า
บนโต๊ะอาหาร ท่านอ๋องมู่เอ่ยชมมู่หวายซีครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่หวงคำชม จนรอยยิ้มบนใบหน้าของพระชายามู่แข็งค้างแล้วแข็งค้างอีก แทบจะฝืนต่อไปไม่ไหว
เมื่อเทียบกับพระชายามู่แล้ว สีหน้าของพระชายารองมู่กลับดูภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย
“ท่านอ๋องตรัสถูกแล้ว สำหรับหวายซี เดิมทีหม่อมฉันก็ไม่ได้คาดหวังกับเขามากนัก ใครจะคิดว่าเด็กคนนี้จะเอาการเอางานถึงเพียงนี้ ถึงกับคว้าตำแหน่งจอหงวนมาได้ในคราวเดียว ท่านอ๋อง ท่านไม่รู้หรอก ตอนแรกที่หม่อมฉันได้ยินยังแทบไม่อยากเชื่อเลย”
ท่านอ๋องมู่กำลังอารมณ์ดี จึงเอ่ยชมพระชายารองมู่ตามน้ำไปหนึ่งประโยค
“ก็เพราะเจ้าสั่งสอนได้ดีนี่เอง!”
พระชายารองมู่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหันไปมองพระชายามู่ และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ สีหน้าของพี่หญิงผู้นี้ดูย่ำแย่ลงกว่าเดิม
หากคำพูดนี้ถูกเอ่ยชมเป็นการส่วนตัว พระชายารองมู่คงดีใจเป็นแน่
แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ต่อหน้าพระชายา พระชายารองมู่จึงกระตุกมุมปากเล็กน้อย
ตาแก่คนนี้กำลังลากความแค้นมาให้นางไม่ใช่หรือ เห็นว่านางใช้ชีวิตสุขสบายเกินไปแล้วใช่หรือไม่?