กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากทรมานอยู่บนรถไฟสองวัน และล่องลอยอยู่กลางทะเลเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดเจียงหว่านกับลุงใหญ่ก็เดินทางมาถึงเกาะ
เดิมทีเจียงเว่ยกั๋วคิดว่าเจียงหว่านที่ดูบอบบางตีตี๋คงเมาเรือ แต่ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้เขาจะเข้าใจผิด เจียงหว่านยังมีแรงดูทิวทัศน์ได้อีก ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แสดงว่าเด็กคนนี้น่าจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ได้เร็ว
สภาพอากาศที่นี่แตกต่างจากบ้านเกิดมาก ทันทีที่ลงจากเรือ เจียงหว่านก็รู้สึกร้อนแทบตาย
เกาะแห่งนี้ชื่อเกาะปี้ปัว ชื่อเพราะดีเหมือนกัน
หลังจากเจียงหว่านใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ระยะหนึ่ง เธอก็พบว่าสถานที่แห่งนี้เหมือนเกาะไหหลำในโลกเดิมของเธอ ที่นี่ก็เป็นมณฑลหนึ่งเช่นกัน
แต่นั่นเป็นเรื่องหลังจากนี้ ตอนนี้เธอเพิ่งมาถึง จึงยังไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไร
เจียงเว่ยกั๋วสะพายกระเป๋าใบใหญ่ไว้บนหลัง มือทั้งสองข้างยังถือกระเป๋าอีกสองใบ ของหนักทั้งหมดอยู่กับเขา ส่วนเจียงหว่านมีกระเป๋าใบเล็ก ๆ เพียงใบเดียว ข้างในใส่เสื้อผ้าฤดูร้อนของเธอ
แต่ตอนนี้พวกเขายังอยู่แถวท่าเรือใหญ่ ซึ่งยังห่างจากค่ายทหารอยู่พอสมควร ต้องนั่งรถไปต่อ
เจียงเว่ยกั๋วถือของไปพลาง คอยมองเจียงหว่านที่อยู่ข้างกายไปพลาง ท่าเรือแห่งนี้มีคนมาก เขาจึงไม่อยากให้เธอพลัดหลง