เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สวีเจ๋อเชียนมองเห็นหางตาของเจียงหว่านแดงระเรื่อ จึงเอ่ยเสียงเบาอีกครั้ง
“เธอเมาแล้ว!”
เจียงหว่านยังคงดื้อรั้น “ไม่เมาสักหน่อย ฉันยังรู้เลยว่านายเป็นใคร ฉันไม่ได้เมาสักหน่อย!”
สวีเจ๋อเชียนมองหญิงสาวที่นอนฟุบอยู่บนอกของเขาแล้วพูดไม่ออกเล็กน้อย
เธอไม่เมา ถ้าไม่เมา เธอก็คงไม่มานอนฟุบอยู่บนตัวผู้ชายแบบนี้
ความรู้สึกเว้นระยะตามปกติของเธอหายไปไหน?
สวีเจ๋อเชียนอยากเขย่าเจียงหว่านให้ตื่นขึ้นมาจริง ๆ เธอรู้ไหมว่า ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่กันตามลำพัง เธอมายั่วผู้ชายแบบนี้ มันทดสอบการควบคุมตัวเองมากแค่ไหน
เจียงหว่านไม่รู้เลยว่าสวีเจ๋อเชียนกำลังพังทลายในใจ พอได้ยินเสียงโทรทัศน์ เธอก็หันไปมองโทรทัศน์
ภาพยนตร์ในโทรทัศน์ยังคงฉายต่อไป พระเอกกับนางเอกกลับมาพบกันอีกครั้ง ทั้งสองอดใจไม่ไหวจึงจูบกันอยู่ตรงนั้น
พวกเขาจูบกันอย่างลุ่มหลงจนแทบไม่ได้สติ ไม่มีสิ่งใดรอบตัวส่งผลกระทบต่อพวกเขาได้