เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉินอวี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงานของตัวเอง มองเจียงฮั่นเข็นเจียงหว่านเข้าไปในลิฟต์
เฉินชิงเฟิงมองจนคนคนนั้นลับสายตาไปแล้ว แต่ฉินอวี่ยังคงยืนอยู่หน้าประตู จึงร้องเรียกเขา
“เฮ้ย คนเขาไปจนไม่เห็นเงาแล้ว นายยังยืนอยู่ตรงนั้นทำไม เป็นหินเฝ้าสามีหรือไง?”
ฉินอวี่ถอนสายตากลับมา มองเพื่อนสนิทที่พูดเจื้อยแจ้วอยู่ข้าง ๆ “เกี่ยวอะไรกับนาย นายไม่มีธุระแล้วก็รีบไปซะ ฉันไม่มีเวลารับรองนาย”
เฉินชิงเฟิงกลอกตา “ถึงนายไม่พูด ฉันก็ต้องไปอยู่แล้ว ฉันมาเยี่ยมญาติ เดิมทีคิดว่าจะถามนายด้วยว่าตอนเที่ยงจะไปกินข้าวด้วยกันไหม แต่ดูจากท่าทางของนายแล้ว เหมือนไม่ค่อยอยากเห็นหน้าฉันเท่าไร”
ฉินอวี่ “ดีมาก นายรู้ตัวดีนี่ ตอนบ่ายฉันยังมีผ่าตัด ไม่มีเวลาไปกินข้าวกับนาย พวกนายตามสบาย”
พูดจบ ฉินอวี่ก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องทำงาน ทิ้งเฉินชิงเฟิงกับหลิวเนี่ยนไว้ข้างนอกทั้งคู่
เฉินชิงเฟิง “……”