กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 247 ปลอกคอกับกระดิ่ง
หลี่ชิงชิงกลับถึงบ้าน โยนกระเป๋า เตะรองเท้ากระเด็นไปคนละทิศละทาง แล้วทิ้งตัวนอนแผ่บนโซฟาอยู่นานสองนาน
“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว…” เธอส่งเสียงโอดครวญ กระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกสลายเป็นชิ้น ๆ
เวินรุ่ยเห็นผอม ๆ อย่างนั้น พอคลุ้มคลั่งขึ้นมาแรงเยอะราวกับวัว หลี่ชิงชิงต้องออกแรงมหาศาลกว่าจะกดเธอไว้ได้
“เหอะ! คิดว่าฉันเป็นคนเคี้ยวง่ายหรือไง” หลี่ชิงชิงนวดแขนตัวเอง ทว่าในใจกลับรู้สึกสะใจอย่างยิ่ง
ก่อนออกมา เธออาศัยจังหวะชุลมุนแอบบิดเนื้ออ่อนตรงท้องแขนของเวินรุ่ยอย่างแรงเต็มเหนี่ยว
ยัยนั่นร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด สมน้ำหน้า