ตอนที่ 246 นี่มันปลอกคอสุนัขนะ

ตอนที่ 246 นี่มันปลอกคอสุนัขนะ

ฟู่เฉิงเยี่ยนไม่ได้พูดว่า “อย่าร้องไห้” อีก เพียงแต่กอดเธอให้แน่นขึ้น ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ ทีละครั้ง

เขารู้ดีว่าน้ำตาบางหยดก็ต้องปล่อยให้ไหลรินออกมา

บาดแผลบางอย่าง ต้องมีคนมองเห็น ต้องมีคนคอยรองรับไว้ จึงจะค่อย ๆ ดีขึ้นได้

เหมือนกับความแตกสลายของเขาในตอนนั้น ที่ได้เธอคอยโอบรับเอาไว้ เขาถึงได้กลับมาหายใจได้อีกครั้ง

ภายใต้การปลอบโยนอันอ่อนโยนของเขา อารมณ์ของเวินเยวี่ยในอ้อมอกเขาก็ค่อย ๆ สงบลง

อันที่จริงเวินเยวี่ยรู้มาตลอดว่าตัวเองไม่เคยก้าวข้ามมันออกมาได้จริง ๆ

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าต้องมองไปข้างหน้า แต่เป็นเพราะหนทางข้างหน้านั้นยาวไกลเหลือเกิน ยาวไกลจนเธอเดินมาหลายปีขนาดนี้ พอมองย้อนกลับไป ใต้ฝ่าเท้าก็ยังคงเปรอะเปื้อนโคลนตมในอดีตอยู่ดี