กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 184 เขาฟื้นแล้ว
“จิตสำนึกเอาชีวิตรอดอ่อนมาก…หมายความว่ายังไงคะ?” เวินเยวี่ยถาม
“ก็คือเหมือนเขาไม่อยากจะตื่นขึ้นมาน่ะครับ” หมอบอกเธอ “บางครั้งคนไข้ยอมแพ้ไปเอง ต่อให้ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนก็ยาก ญาติผู้ป่วยอย่างพวกคุณต้องคุยกับเขาให้มาก ๆ คอยเรียกเขาบ่อย ๆ ให้เขารู้ว่าข้างนอกยังมีคนรอเขาอยู่”
เวินเยวี่ยยืนอยู่ในระเบียงทางเดิน มองดูหมอเดินจากไปไกล ขาก็เริ่มหมดแรงขึ้นมาอีก
เธอพิงผนัง ค่อย ๆ ทรุดตัวลง นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น แล้วซุกหน้าลงกับหัวเข่า
เขาไม่อยากตื่น เขาไม่อยากกลับมา
เขาชนตัวเองจนเละขนาดนั้น นอนจมกองเลือดอยู่ข้างโครงเหล็กที่บิดเบี้ยวคันนั้น ตอนนั้นในหัวเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
เขาจะกลัวตายไหม?
หรือรู้สึกว่า ถ้าตายไปก็จะได้หลุดพ้นเสียที?