ตอนที่ 152 ขอร้องให้โอกาสผมอีกสักครั้ง

ตอนที่ 152 ขอร้องให้โอกาสผมอีกสักครั้ง

มือของเวินเยวี่ยค้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของฟู่เฉิงเยี่ยนหันไปอีกทาง

ในลานบ้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงน้ำจากน้ำพุ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถอยไปไกลตั้งนานแล้ว ต่างก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ฟู่เฉิงเยี่ยนค่อย ๆ หันหน้ากลับมา

ใบหน้าแดงเป็นปื้น รอยนิ้วมือปรากฏชัดเจนตั้งแต่โหนกแก้มจนถึงแนวกราม

เขาจ้องมองเธอ ชั่วขณะนั้นไม่ได้พูดอะไรออกมา

มือของเวินเยวี่ยยังคงยกค้างอยู่ จะลดลงก็ไม่ใช่ ไม่ลดลงก็ไม่เชิง ได้แต่ยืนมองรอยแดงบนใบหน้าเขาที่ยิ่งทวีความชัดเจนขึ้นอย่างเหม่อลอย มันดูบาดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงแดด

ฟู่เฉิงเยี่ยนถอนหายใจ “มือเจ็บหรือเปล่า?”

เขาจับมือเธอขึ้นมา กลางฝ่ามือแดงเป็นปื้น เขาจึงช่วยนวดคลึงให้อย่างแผ่วเบา