ตอนที่ 150 เรือนหอของพวกเขา

ตอนที่ 150 เรือนหอของพวกเขา

เวินเยวี่ยจ้องมองเขา แววตามีแต่ความเคลือบแคลงสงสัย

เมื่อคืนยังร้องไห้อยู่ตรงนั้น บอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะหย่าร้าง ตื่นมานอนหลับไปตื่นหนึ่งก็ยินยอมแล้ว?

คนผู้นี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พูดจาง่ายดายเช่นนี้?

ฟู่เฉิงเยี่ยนคีบขนมนึ่งชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก เคี้ยวเสร็จกลืนลงคอ แล้วปรายตามองเธอแวบหนึ่ง

“เป็นอะไรไป?”

“ท่าทีของคุณเปลี่ยนไปค่อนข้างไวนะ”

“เหนื่อยแล้ว คิดตกแล้ว”

เวินเยวี่ยไม่เชื่อ แต่ในเมื่อเขาบอกว่าคิดตกแล้ว เธอจึงไม่เหมาะที่จะซักไซ้ไล่เลียงต่อว่าคุณกำลังหลอกฉันอยู่หรือเปล่า

เธอ้มหน้าก้มตากินโจ๊ก ในสมองคิดวนไปวนมาอยู่หลายตลบ