กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 115 ความอ่อนโยนครั้งสุดท้าย
เขารออยู่
รอว่าเธอจะพูดอะไร แม้จะเป็นเพียงคำเดียว หรือแค่เสียงลมหายใจแผ่ว ๆ
ทว่ากลับรอจนได้ยินเพียงเสียง “โครกคราก—” ดังขึ้นมาแทน
เขาอดที่จะชะงักอึ้งไปไม่ได้
เบ้าตาของเธอยังแดงระเรื่อ ขนตายังเปียกชื้น หมอกในดวงตาคู่นั้นยังไม่จางหายไป มองดูเขาอย่างน่าสงสารจับใจเช่นนั้น แฝงไว้ด้วยความน้อยใจเจือความกระดากอาย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน คล้ายอยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก
ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดมิดสนิทนานแล้ว
……
ข้าวสักคำยังไม่ได้กินเลย
……