กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 7 เพื่อนหญิงสมัยเด็กกลับมา
ห้องอาหารพลันวุ่นวายโกลาหลไปหมดในชั่วพริบตา
เวินรุ่ยปล่อยโฮร้องไห้เสียงดัง “โฮ” เธอปัดมือหลิ่วหรูเจวียนที่คิดจะเข้ามาปลอบออกไปอย่างแรง ตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังเวินหมิงฮุยและเวินเยวี่ยที่เอาแต่นิ่งเงียบมาโดยตลอด
“พ่อตีหนูเหรอ พ่อตีหนูเพราะนังแพศยาที่ปีนเตียงไต่เต้าคนนี้นี่นะ?!”
“ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะพ่อยินยอมพร้อมใจ นังเวินเยวี่ยจะมีปัญญาไปปีนเตียงฟู่เฉิงเยี่ยนได้ยังไงกัน?!”
“ตอนนี้พอใช้ประโยชน์เสร็จแล้ว ก็ยังจะมาแสร้งเล่นละครแสดงความผูกพันลึกซึ้งระหว่างพ่อลูกอะไรแถวนี้อีก!”
“น่าขยะแขยง! พวกพ่อทำให้หนูขยะแขยงจริง ๆ!!”
คำพูดนี้เหมือนฟ้าผ่าลงมา บึ้มใส่จนสีหน้าของเวินหมิงฮุยม่วงคล้ำด้วยความโกรธ
เขาชี้หน้าเวินรุ่ย ริมฝีปากสั่นระริก โกรธจนเปล่งเสียงไม่ออก