กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 2 ร้องให้ดังกว่านี้หน่อย
ความมืดช่วยขยายประสาทสัมผัสทุกส่วนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เสียงฝน เสียงลม รวมทั้งเสียงลมหายใจของกันและกันที่อยู่ใกล้แค่คืบ สอดประสานเข้าด้วยกัน คอยกระทบกระเทือนเส้นประสาทอันตึงเครียดของเวินเยวี่ย
เธอขดตัวอยู่ด้านในสุดของเตียงไม้กระดานแข็ง หันหลังให้ฟู่เฉิงเยี่ยน ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว
เตียงมันแคบเกินไปจริง ๆ
แม้เธอจะพยายามขดตัวอย่างสุดความสามารถ แต่อุณหภูมิร่างกายของชายหนุ่มด้านหลังก็ยังคงส่งผ่านมาชัดเจน เป็นระลอก ๆ และร้อนผ่าว
กลิ่นอายซีดาร์อันคุ้นเคยนั้นโอบล้อมตัวเธอไว้ จะหลบอย่างไรก็หลบไม่พ้น
เธอหลับตาแน่น พลางนับในใจเงียบ ๆ ว่า รีบหลับสิ รีบหลับสิ
แต่ฟู่เฉิงเยี่ยนเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้เธอได้นอน
เขาพลิกตัว วาดท่อนแขนพาดลงบนข้างเอวของเธออย่างเป็นธรรมชาติ