กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 1 เขามาได้อย่างไร
สายฝนในหุบเขาตกลงมาเปาะแปะ ปกคลุมหลงเซียงไว้ใต้ไอน้ำอันเลือนราง
เวินเยวี่ยส่งนักศึกษาสองสามคนสุดท้ายกลับไป แล้วยืนเหม่อมองสายฝนอยู่ใต้ชายคาห้องเรียนเพียงลำพัง
เธอมาสอนหนังสืออาสาที่นี่ เกือบจะครบหนึ่งปีแล้ว
ที่นี่คือที่ที่คุณตาเติบโตมา ชีวิตความเป็นอยู่ยากลำบาก แต่กลับทำให้เธอได้ผ่อนลมหายใจอย่างหาได้ยาก
ไม่ต้องคอยมองสายตาจับผิดของคนตระกูลฟู่ ไม่ต้องฟังคำนินทากระทบกระเทียบของพวกญาติ ๆ และไม่ต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาไร้ความใส่ใจแบบนั้นของเขา ที่มองเธอเป็นเพียงของประดับชิ้นหนึ่ง
“ครูเวิน ยังไม่กลับเหรอ” เพื่อนร่วมงานกางร่มเดินผ่านมา แหงนมองท้องฟ้า “ฝนนี้ท่าทางจะตกหนักนะ”
“กำลังจะกลับแล้ว” เวินเยวี่ยยิ้มบาง ๆ หันตัวไปหยิบแผนการสอนบนโต๊ะครู
เสียงเครื่องยนต์ฉีกกระชากความเงียบสงบในขุนเขาขึ้นในตอนนั้นเอง