บทที่ 119: ฮ่าวเทียน แกคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานไปทั่วหล้าแล้วจริงๆ เหรอ?

บทที่ 119: ฮ่าวเทียน แกคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานไปทั่วหล้าแล้วจริงๆ เหรอ?

ก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นกับตาแล้วว่า สิ่งมีชีวิตต้องห้ามที่เคยถูกธงจักรพรรดิมนุษย์กลืนกินไป ล้วนกลายเป็นทาสวิญญาณแห่งธงที่มีชีวิตอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น

หากต้องตกอยู่ในสภาพนั้น พวกเขายอมตายเสียยังดีกว่า

ธงจักรพรรดิมนุษย์พลิ้วไหวอยู่ในมือของฉินฮ่าว ปลดปล่อยปราณสีม่วงออกมาอย่างไร้สิ้นสุด ปราณสีม่วงแผ่ขยายและเบ่งบาน ท่ามกลางมันมีแสงศักดิ์สิทธิ์กะพริบวูบวาบ

นั่นคือแสงแห่งศรัทธา

นอกจากนั้น ยังมีปราณพิฆาตหยินอันไร้ขอบเขตอีกด้วย

ปราณพิฆาตหยินนี้มาจากสิ่งมีชีวิตต้องห้าม สิ่งมีชีวิตต้องห้ามกลืนกินสรรพชีวิตไปไม่รู้เท่าไร ความอาฆาตแค้นและความเกลียดชังของสรรพชีวิตเหล่านั้นจึงหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง