ตอนที่ 47 หยินหยางเกื้อหนุนกัน ตำราหมากไท่เก๊ก!

ราตรีมืดมิดดุจหมึก แสงจันทราอันกระจ่างส่องผ่านชั้นเมฆ ลงโปรยประกายเงินยวงบนโต๊ะหยกเหมันต์แต่กำเนิดหน้าโถงใหญ่ของเผ่าจอมเวท

ต้นสนโบราณหน้าโถงใหญ่ไหวเอนเบา ๆ ท่ามกลางสายลมอ่อน ทอดเงาด่างพร้อยลงบนพื้น

ศีรษะสองศีรษะถูกฝังอยู่ในดินครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงส่วนเหนือหัวไหล่ ภายใต้แสงจันทราจึงดูน่าขันเป็นพิเศษ

เส้นผมยาวสีเทาขาวของจู๋จิ่วอินห้อยระย้าลงบนพื้น ในดวงตาของเขามีสายธารกาลเวลาไหลรินอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า

“ฝูซี การอนุมาน ‘เทพร่วงหล่นมรรคาสลาย’ ของเจ้านับว่าคำนวณได้ไม่เลว น่าเสียดายที่เมื่ออยู่ต่อหน้าการย้อนกระแสเวลา สุดท้ายก็ไร้ประโยชน์”

ฝูซีแค่นเสียงหึ เงามายาแปดขลังส่องวาบอยู่ท่ามกลางเส้นผมสีดำ ในดวงตาเผยความคมกล้าเกือบถึงขั้นคลุ้มคลั่ง

“ย้อนกระแสเวลา?! นั่นก็เป็นเพียงกลอุบายหลีกหนีความจริงเท่านั้น หากเป็นดังที่เจ้ากล่าวจริง สรรพสิ่งในยุคบุพกาลล้วนสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ เช่นนั้นผานกู่เบิกฟ้าจะมีความหมายอันใดอีก?!”

“ความหมาย?!”