กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
“เทพบิดาให้ข้ามาตรวจภูเขา เดินเล่นรอบภูเขาปู้โจวสักหน่อย การครองเรือนอย่างประหยัดอดออมคือคุณธรรม....”
เจียงตี๋ฮัมเพลงเบา ๆ พลางเดินเตร็ดเตร่อยู่บริเวณเชิงภูเขาปู้โจวประหนึ่งผึ้งงานผู้ขยันขันแข็ง
สิ่งใดก็ตามที่เข้าตาเขา ไม่ว่าจะเป็นเห็ดหลินจือหมื่นปีหรือผลไม้สีชาดธรรมดา ล้วนถูกเก็บเข้าไปในมิติภายในร่างของเขาจนหมดสิ้น
แม้แต่แร่หินที่ดูไร้ประโยชน์เหล่านั้นก็ไม่รอดพ้นไปได้ ทุกแห่งที่เขาผ่าน ดินผิวหน้าล้วนถูกขุดจนบางลงไปสามฉื่อ
“ขาแม้จะเล็กเพียงใดก็ยังนับเป็นเนื้อ”
เขาเงยหน้ามองขึ้นไปยังพื้นที่สูงของภูเขาปู้โจว ที่นั่นมีหมอกเมฆลอยวน แสงเมฆหลากสีปรากฏให้เห็นเป็นระยะ
เจียงตี๋ถูมือไปมา ประกายในดวงตาเปล่งประกายความตื่นเต้น
“แค่พื้นที่ต่ำยังมีของดีมากมายถึงเพียงนี้ ถ้าด้านบนเล่าจะไม่ร่ำรวยยับเลยหรือ?!”
เมื่อคิดจะไปก็ไปทันที ร่างของเขาวูบไหว แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งไปยังสันเขา
หลังเข้าสู่เขตสันเขาได้ไม่นาน เจียงตี๋ก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน