เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปาท่องโก๋มัฉฉะ
เหนือท้องทะเลตะวันออก เมฆดำปกคลุมท้องฟ้า ผืนสมุทรพลิกซัดฟองสีดำอัปมงคลขึ้นมา
เจียงตี๋ยืนอยู่กลางความว่างเปล่า ฝ่ามือค่อย ๆ กำแน่น ร่างที่เหลืออยู่ของมังกรมารถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผงท่ามกลางเสียงกระดูกแตกหักอันแสบแก้วหู
เถ้ากระดูกสีดำสนิทปลิวกระจายไปตามสายลม ร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำเชี่ยวกรากประหนึ่งเกล็ดหิมะแห่งความตาย ก่อให้เกิดหมอกทมิฬเดือดพล่านขึ้นผืนหนึ่ง น้ำทะเลในรัศมีร้อยลี้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีหมึกในชั่วพริบตา
“ไอ้สารเลวนี่หลอกข้า!”
เจียงตี๋ขมวดคิ้วแน่น แสงสีทองในดวงตาพลันพุ่งทะยาน จิตเทวะกวาดผ่านทั่วทั้งน่านน้ำดุจคลื่นสมุทร
การรับรู้ของเขาทะลวงผ่านชั้นน้ำทะเลนับชั้น กวาดผ่านแนวปะการังทุกแห่งและหุบเขาลึกใต้สมุทรทุกสาย แม้แต่ร่องลึกใต้สมุทรที่เล็กที่สุดก็ไม่ปล่อยผ่าน
ทว่ามรดกสมบัติชั้นยอดในตำนานของเผ่ามังกรกลับประหนึ่งบุปผาในกระจก จันทราในวารี ไม่ปรากฏร่องรอยให้เห็นแม้แต่น้อย
“โชคร้ายชะมัด!”