ตอนที่ 47 ผู้อาวุโสมาถึง

“บันยะบันยัง บันยะบันยังเรื่องใดหรือขอรับ”

เนื่องจากศีรษะยังคงปวดตุบ ๆ สมาธิของฉินเฟิงจึงไม่ค่อยจดจ่อนัก ชั่วขณะนั้นจึงมิได้เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของผู้นำตระกูลเฒ่า

ฉินซีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ฟังไม่ออกเช่นกัน แม่หนูน้อยผู้นี้เพียงมองดูเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง เอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “เสี่ยวเฟิง เหตุใดสีหน้าของเจ้าจึงดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้ หรือว่าเกิดปัญหาในการบำเพ็ญเพียร”

“อ้อ มิใช่หรอก”

ฉินเฟิงส่ายหน้า เอ่ยว่า “ข้ากำลังจะบอกพวกท่านอยู่พอดี เมื่อคืนนี้…”

“แค่ก!”

ยังมิทันสิ้นเสียง ก็ได้ยินผู้นำตระกูลเฒ่ากระแอมไอเบา ๆ ขัดจังหวะคำพูดของเขา

ผู้นำตระกูลเฒ่ามองฉินเฟิงด้วยสีหน้าเปี่ยมเมตตา แย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า “เมื่อคืนนี้เจ้าดื่มมากไปหน่อย คงไม่มีเรื่องอื่นใดแล้วกระมัง”

“หา?”