ตอนที่ 37 ตัวเมืองเถี่ยหลิ่ง

ยามเช้าตรู่ สุริยันสีชาดจวนจะโผล่พ้นขอบฟ้า ม่านหมอกบางยังมิทันจางหาย

คนในตระกูลมารวมตัวกัน ณ ลานกว้างหน้าคฤหาสน์ เพื่อมาร่วมส่งคนรุ่นหลังทั้งสองของตระกูลที่กำลังจะเดินทางเข้านิกาย

ฉินหลงตบไหล่บุตรชายเบา ๆ พลางแย้มยิ้มอย่างเปิดเผย “เรื่องที่ควรบอก พ่อก็ได้บอกเจ้าไปหมดแล้ว จึงจะไม่เอ่ยซ้ำซากอีก ลูกข้าจงมุ่งมั่นไปบำเพ็ญในนิกายให้เต็มที่ มิต้องกังวลถึงพ่อ รอจนวันข้างหน้าบำเพ็ญตบะสำเร็จ ค่อยกลับมาเยี่ยมเยียนก็พอ”

ฉินเฟิงกระตุกมุมปาก อยากจะเผยรอยยิ้มออกมา ทว่ากลับยิ้มไม่ออก ได้แต่พยักหน้าพลางส่งเสียงตอบรับในลำคอเบา ๆ

ไม่ไกลออกไป ฉินซีถูกสตรีผู้หนึ่งกอดไว้แน่นพร้อมสะอื้นไห้เบา ๆ

นั่นคือมารดาของนาง