ตอนที่ 2 เปิดหูเปิดตา

อันที่จริงฉินกวานเป้าก็รู้สึกจนใจอยู่ไม่น้อย

เขาคุมบังเหียนตระกูลมานานเกือบร้อยปี ทุกครั้งที่เวียนมาถึงช่วงเวลานี้ คนในตระกูลมักจะแวะเวียนมาหาเขาเพื่อขอใช้เส้นสาย หวังจะได้รับแรงหนุนและคำรับประกันบางประการ จนทำให้เขารู้สึกรำคาญใจยิ่งนัก

เรื่องพรรค์นี้จะไปรับปากส่งเดชได้อย่างไร

ผู้เฒ่าเช่นเขาอยู่ในฐานะผู้นำตระกูล แม้จะมิอาจถือขันน้ำให้ราบเรียบเสมอกันได้ทุกหยาดหยด ทว่าก็มิอาจลำเอียงยื่นมือไปช่วยเหลือลูกหลานคนใดคนหนึ่งอย่างออกนอกหน้าได้ มิเช่นนั้นแล้วบารมีจะยังคงเหลืออยู่อีกหรือ

เมื่อใจคนแตกแยก การนำพากลุ่มคนย่อมยากเย็น ในระยะยาวแล้วย่อมมิส่งผลดีต่อการพัฒนาของตระกูลแม้แต่น้อย

การที่ตระกูลฉินส่งลูกหลานไปยังนิกายอวี้โซ่ว ก็เพื่ออาศัยพลังของนิกายช่วยบ่มเพาะทายาทที่โดดเด่นยิ่งขึ้น มิใช่เพื่อนำทรัพยากรไปถลุงทิ้ง

หากส่งคนไร้ความสามารถเข้าไปในนิกาย นอกจากจะเสียโควตาไปเปล่าๆ ปลี้ๆ แล้ว ยังต้องผลาญทรัพยากรของตระกูลไปไม่น้อยอีกด้วย

คนไร้ความสามารถย่อมไม่อาจนำผลตอบแทนอันใดกลับคืนสู่ตระกูลได้ เช่นนั้นแล้วการส่งเขาไปยังนิกายจะหวังสิ่งใดเล่า