ตอนที่ 1 ใช้เส้นสาย

“เพียะ! เพียะ! เพียะ!...”

ภายในศาลาว่าการ มือปราบสองนายเงื้อไม้พลองทาชาดสีดำแดงในมือขึ้นสูง ก่อนจะฟาดกระหน่ำลงบนบั้นท้ายขาวผ่องของชายที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นอย่างหนักหน่วง

เนื่องด้วยการลงทัณฑ์รูปแบบนี้จำเป็นต้องเปลื้องอาภรณ์ขณะรับโทษ จึงมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบั้นท้ายของผู้นั้นขึ้นรอยแดงปูดโปนในทันทีที่ไม้พลองฟาดลงกระทบ

“อ๊ากกก...”

ชายหนุ่มที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น เมื่อถูกลงทัณฑ์ทรมานกะทันหันเช่นนี้ ก็อ้าปากแผดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันควัน

ทว่าเหล่ามือปราบกลับทำราวกับไม่ได้ยิน มิได้เกิดความใจอ่อนแม้แต่น้อยเพราะเสียงกรีดร้องของคนที่อยู่บนพื้น

สำหรับโจรราคะเด็ดบุปผาที่บังอาจย่ำยีสตรีชาวบ้านผู้บริสุทธิ์เยี่ยงนี้ ต่อให้ถูกโบยตีจนตายคากลางศาลก็สมควรแล้ว ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงมิได้ผ่อนแรงลงเลยแม้แต่นิด ตรงกันข้ามกลับยิ่งเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี หวดฟาดลงไปอย่างเหี้ยมเกรียม

โจรราคะเบื้องล่างจึงได้แต่แสยะหน้าบิดเบี้ยว แผดเสียงร้องครวญครางอย่างน่าเวทนาไม่หยุดหย่อน

ชั่วพริบตา บั้นท้ายก็แหลกเหลวเต็มไปด้วยบาดแผล เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วศาลาว่าการ โลหิตสดรินหลั่งจนย้อมอาภรณ์ใต้ร่างจนแดงฉาน

ทว่าชาวบ้านที่ยืนมุงดูการไต่สวนของนายอำเภออยู่นอกศาลกลับพากันส่งเสียงโห่ร้องชื่นชม ชายฉกรรจ์หลายคนถึงกับเลือดลมสูบฉีด ต่างถกแขนเสื้อขึ้นด้วยความคันไม้คันมือ อยากจะปรี่เข้าไปร่วมวงโบยเจ้าโจรชั่วตัวนี้ให้ก้นเปิดบานเสียเอง