กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 295 ต่อจากนี้เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
เหลยต้าจ้วงฟังจนเลือดลมพลุ่งพล่าน ศีรษะใหญ่พยักหน้าหนัก ๆ ราวกับเครื่องตอกเสาเข็ม
“ใช่เลย ใช่เลย ศิษย์อารองต้าจ้วง ต่อจากนี้เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว!”
เสียงประจบประแจงเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังหลิวฉือหลินอย่างผิดที่ผิดเวลา
ไม่รู้ว่าซุนกว่างผิงโผล่มาตั้งแต่เมื่อไร เขาเรียก “ศิษย์อารอง” หวานหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ศิษย์อารอง วันแรกที่เข้ามาอยู่ภัตตาคารแสงระยิบ ตามธรรมเนียมยุทธจักรแล้วไม่ควรแจกซองแดงก้อนโตให้รุ่นน้องอย่างผมสักหน่อยหรือ?”