กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 210 ล้างมือในอ่างทองไปนานแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองผ่านกระจกใสของครัว อยากดูว่าเจ้าของร้านฝีมือดีคนนี้กำลังทำอะไร
แต่พอมองเท่านั้น หวังเฉิงชิงก็แทบทำเจียนปิ่งกั่วจื่อครึ่งแผ่นในมือร่วงลงพื้น
ผ่านฝ้าหมอกบนกระจก เขาเห็นร่างที่คุ้นเคยอย่างที่สุด
ชายร่างใหญ่ที่กำลังสวมผ้ากันเปื้อน ก้มหน้าช่วยเสิ่นเย่าเฟยส่งจาน…
ผู้ช่วยครัวที่ดูซื่อ ๆ ท่าทางจริงใจ…
ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนกั๋วฝานตง “หมาบ้า” แห่งสมาคมหยุนหลง!
หวังเฉิงชิงขยี้ตาแรง ๆ คิดว่าตัวเองตาฝาด
แต่ทรงผมสั้นติดหนังหัวอันเป็นเอกลักษณ์ กับแผลเป็นที่โผล่ให้เห็นเป็นระยะตรงคอ ไม่มีทางจำผิดแน่!
“เชี่ย…”