กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 201 แววคาดหวังเล็ก ๆ
หวังเฉิงหยิบกึ๋นไก่ขึ้นมาหนึ่งไม้ นิ้วมือพลิกไหวอย่างคล่องแคล่ว เพียงพริบตาก็เสียบเรียงได้อย่างเป็นระเบียบ
เว่ยเจี้ยนกั๋วยิ่งน่าทึ่ง มือใหญ่ราวพัดใบลานคู่นั้นทำงานประหนึ่งเครื่องจักรแม่นยำ เร็วจนเห็นเพียงเงาพร่า
แม้แต่โจวจื่อเฮ่าที่ปกติดูเกียจคร้านที่สุด พอเสียบปมสาหร่ายทะเลก็คล่องแคล่วราวสายน้ำไหล
งานที่กั๋วฝานตงทำครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่เสร็จ พอทั้งสามลงมือ ไม่นานก็จัดการจนหมดเกลี้ยง
กั๋วฝานตงมองจนตาค้าง อดชูนิ้วโป้งไม่ได้
“นี่แหละมืออาชีพ!”
“เทียบกับพวกนายแล้ว ฉันเหมือนเด็กเล่นปั้นดินเลย”