กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 200 คนรู้ก็รู้กัน
เสิ่นเย่าเฟยตบหลังเธอเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา น้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน
“นอนเถอะ”
“ฟ้าถล่มก็ยังมีฉันรับไว้”
ท่ามกลางจังหวะที่ชวนให้สบายใจ ลมหายใจของหลินเชียนเชียนก็สม่ำเสมอและยาวลึกขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสิ่นเย่าเฟยมองภรรยาที่หลับสนิทในอ้อมแขน มุมปากยกเป็นรอยยิ้มอิ่มเอม
ค่ำคืนนี้ แสงจันทร์งดงามพอดี
หลินเชียนเชียนหลับสนิทเป็นพิเศษ
ความรู้สึกปลอดภัยที่ห่างหายไปนานห่อหุ้มเธอไว้แน่นหนาราวกับผ้าห่มผืนหนา
จนกระทั่งรุ่งเช้าวันต่อมา แสงอาทิตย์จ้าสายหนึ่งส่องลอดช่องม่านเข้ามา