กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 เด็กน้อยปลอบใจเก่งที่สุด
เมื่อเสียงอึกทึกจางหาย ร้านเล็ก ๆ ก็กลับมาสงบเงียบอย่างหาได้ยาก
เสิ่นเย่าเฟยถอดผ้ากันเปื้อน เช็ดเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผาก
“เอาละ พักสักหน่อย” เสิ่นเย่าเฟยชี้ถังน้ำแป้งข้าวข้าง ๆ “ขยับข้อมือสักนิด แล้วไปอุ่นเครื่องนึ่งฉางเฟิ่น”
“มื้อกลางวันเราไม่ทำอย่างอื่นแล้ว ทำฉางเฟิ่นกินกันสองคนพอ”
กั๋วฝานตงลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปหน้าเครื่องนึ่ง ระหว่างเติมน้ำก็พึมพำเสียงเบา
“เฟยเกอ...”
“เอาจริง ๆ ฉันกะว่าจะได้ลองข้าวหมูตุ๋นมื้อเที่ยงนี้”
“ตอนฉันแพ็กอาหาร น้ำซุปหยดลงบนข้าว แค่เห็นก็กลืนน้ำลายแล้ว”