กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ถ้าไม่ได้กินอีก ฉันร้องไห้แน่
เครื่องปรับอากาศในร้านเย็นฉ่ำ
แต่สำหรับลูกค้าที่ถือถาดอาหาร เหงื่อท่วมตัว และหาที่นั่งไม่ได้ ความเย็นแค่นี้ก็ระงับความหงุดหงิดในใจไม่อยู่
หนุ่มวัยรุ่นในชุดช่างที่ยืนข้างโต๊ะหลิวฉือหลิน เหงื่อบนหน้าผากไหลอาบแก้มลงมา
เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งสองนาทีเต็มแล้ว
แต่ชายชราในชุดจงซานตรงหน้ากลับนั่งเหม่อมองจานเปล่า ไม่ยอมขยับไปไหน
ในที่สุดหนุ่มคนนั้นก็ทนไม่ไหว
“ท่านปู่”
น้ำเสียงของเขาแฝงความหงุดหงิดที่ข่มไว้
“ถ้ากินเสร็จแล้ว ช่วยขยับที่ให้หน่อยได้ไหม?”