บทที่ 297 เห็นได้ชัดว่าต้องการเงิน

“แล้วยังไงล่ะคะ” จริงๆ แล้วเฉียวอันเดาความคิดเล็กๆ ของอีกฝ่ายออกตั้งนานแล้ว

“เพราะงั้นเธอต้องเข้าหาให้ถูกคนยังไงล่ะ” สวีเหม่ยเจียวเหยียดตัวตรง “สามีฉันเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน ตั้งแต่เด็กก็อยู่อย่างสุขสบาย ประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน”

“คำพูดของเขา พ่อกับแม่ฟังตลอดนั่นแหละ”

สวีเหม่ยเจียวไม่ได้แค่บอกใบ้แล้ว แต่นี่มันคือการเอ่ยปากขอเงินเธอตรงๆ

เฉียวอันรู้ดีว่าหานโม่เป็นคนอย่างไร หากเขาเป็นคนแบบที่สวีเหม่ยเจียวพูดจริงๆ จะจงใจไม่ให้หานซิงไปอยู่หน่วยงานสำคัญ แล้วจัดแจงให้ไปอยู่ที่ฝ่ายดูแลข้าราชการบำนาญที่ไม่มีผลประโยชน์อะไรให้กอบโกยหรือ

“ขอบคุณที่เตือนนะคะ แต่คุณคงเข้าใจผิดไปแล้ว ฉันกับสามีอยู่ที่กองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็สบายดี ไม่ได้อยากย้ายมาปักกิ่งเลยสักนิด”