บทที่ 285 เรื่องนี้มีเงื่อนงำพิรุธ

“ไม่ได้ขโมย?”

อาเฉียงกระชากคอเสื้อเขา กระแทกตัวคนเข้ากับกำแพงอย่างแรง

“ไม่ได้ขโมยแล้วแกจะหนีทำไม? ไม่ได้ขโมยแล้วทำไมในห้องพี่เปียวถึงมีผ้าพันคอปักชื่อแกอยู่?”

“ฉัน…ฉันไม่ได้หนีนะ!”

มู่หลินเจียงรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างที่สุด เพิ่งจะหนีตายมาได้ และต้องเสียคนในครอบครัวไปถึงสามคน

ตอนนี้ยังต้องมาโดนกดไว้กับพื้นแล้วซ้อมอีก ในใจขมขื่นเหมือนกลืนบอระเพ็ด

“พี่เฉียง ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”

มู่หลินเจียงเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ”

“มู่หลินเจียง ความตายมาเยือนถึงที่แล้วยังจะปากแข็งอีก!” อาเฉียงปล่อยมือ มู่หลินเจียงพลันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

“ซ้อมมัน! ซ้อมจนกว่ามันจะยอมพูด!”