บทที่ 284 กล้าขโมยของของลูกพี่พวกเรางั้นรึ

ทันใดนั้น แสงไฟดวงหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมาแต่ไกล มันโคลงเคลงอยู่บนผืนน้ำราวกับเปลวเทียนที่พร้อมจะดับมอดได้ทุกเมื่อ

“ยังมีเรืออีกอีกลำ!”

ในเวลานี้มู่หลินเจียงไม่มีเวลาให้คิดเรื่องอื่นแล้ว

“เร็ว! รีบพายเรือ! พายไปทางนั้น!”

พูดจบ มู่จื้อหย่วนและมู่จื้อเฟิงก็รีบวิ่งไปที่หัวเรือ สองคนซ้ายขวาช่วยกันคว้าไม้พายแล้วออกแรงพายอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าไม่นานนัก มู่หลินเจียงก็ต้องตกอยู่ในความสิ้นหวัง

เริ่มแรกเขารู้สึกเย็นเยียบที่ฝ่าเท้า เมื่อก้มลงมองดูก็พบว่าน้ำทะเลกำลังทะลักเข้ามาในท้องเรือ

ฟางฮุ่ยเองก็เห็นเข้าเหมือนกัน เสียงหวีดร้องแหลมสูงจึงกรีดผ่านความเงียบงันของค่ำคืน

“หลินเจียง! เรือรั่วเหรอ? ทำยังไงดี? พวกเราจะทำยังไงดี?”

“กูจะไปรู้ได้ยังไงวะ!” มู่หลินเจียงแผดเสียงลั่น “รีบพายเข้าสิ!”