บทที่ 282 ต้องหนีไปฝั่งตรงข้ามแน่

มีคนขนของในคลังจนเกลี้ยง ขนเงินของเขาไปจนหมดสิ้น

ในอกของพี่เปียวพลันร้อนผ่าว ราวกับทรวงอกทั้งแผงจะระเบิดออก จากนั้นลำคอก็สัมผัสได้ถึงรสหวานปร่า

“—พรวด!”

เลือดสดๆ พุ่งกระเซ็นใส่หน้าอาเฉียงเต็มๆ

“ลูกพี่!!”

อาเฉียงรีบประคองพี่เปียวที่หงายหลังล้ม พลางลูบหน้าอกให้เขาไม่หยุด

“ลูกพี่ อย่าเพิ่งร้อนใจ อย่าเพิ่งตื่นเต้นเด็ดขาดนะครับ!”

พี่เปียวยกนิ้วที่สั่นเทาชี้ไปยังกำแพงสีขาวในห้องคลัง “ของฉัน…ของฉัน…”

“พวกแกยังมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ตรงนี้วะ! รีบไปหาเซ่! ไปสืบมาให้ได้ว่าขโมยหน้าไหนมันตาบอด กล้ามาล้วงคอพวกเราถึงที่นี่!”

อาเฉียงแผดเสียงคำราม พวกคนที่อยู่นอกประตูจึงแตกฮือแยกย้ายกันออกไป